Celler Cairons - Penedès

Ruben ontdekte de naam tijdens een reisje door Catalunya, toen de wijn als verrassing op tafel kwam. Een eigenzinnig etiket, een naam die hij nog niet kende, maar wel al eens van had gehoord — en getipt door niemand minder dan Enric Soler. Genoeg reden om ons er eens in te verdiepen. Zo ontstond een nieuwe naam in ons portfolio. Maak kennis met Oriol en zijn Celler Cairons.

In de regio Penedès wordt Vilafranca vaak de hoofdstad van de wijn genoemd, maar van het agrarische verleden van de stad zelf is weinig meer te zien. Onder veel huizen in het centrum liggen nog oude kelders, dichtgemetseld of vergeten. Celler Cairons is een van de weinige die nog springlevend zijn: midden in een van de oudste straten van de stad, achter een onopvallende houten deur tussen de woonhuizen, zit Oriol Fàbregas met zijn wijnen.

Oriol studeerde geografie en deed daarna een master stedenbouw. Hij wist wat werken in de wijngaard inhield – veel weekenden en oogsten had hij van dichtbij meegemaakt – en toen hij in zijn vakgebied aan de slag ging, merkte hij snel dat een kantoorbaan niet bij hem paste. Zijn ouders waren in de eerste instantie geen fan van zijn plan om boer te worden, het goldt niet als een gewild beroep, maar Oriol koos voor het land en heeft alles op alles gezet om hen ervan te overtuigen.

De kelder werd in de jaren vijftig gebouwd door zijn grootvader, die bakker en boer tegelijk was. Zoals destijds gebruikelijk ging alles wat verdiend werd in grond zitten. Zowel wijngaarden als kelder. Die kelder kreeg capaciteit voor twee oogsten: de wijn werd niet meteen verkocht, maar bewaard tot juli, wanneer er schaarste was en je een beter prijs kon vragen. In de jaren tachtig, toen druiven goed betaald werden, stopte de familie met eigen wijn maken en werd de kelder de garage voor de tractoren. Oriols vader nam daarna alleen nog de wijngaard voor zijn rekening.

Oriol is de oude kelder van zijn grootvader stap voor stap aan het herstellen, grotendeels met eigen handen. De kuipen stonden vol aanslag van wijnsteen; hij heeft ze allemaal schoon geschraapt tot de tegels weer zichtbaar werden. Negen ervan zijn nu met elkaar verbonden en omgebouwd tot ruimte voor de rijping. Om bij de kelder te komen, brak hij zelf een doorgang in een van de kuipen – eerst de contouren met een slijpschijf afgetekend, dan met een pneumatische hamer het gat gemaakt. Het puin ging in kruiwagens naar boven, met af en toe een handje van zijn vader.

De pers die hij gebruikt is een oude verticale pers die zijn grootvader ooit meebracht van de coöperatie van Batea, in de Terra Alta. Oriol kocht hem voor weinig en restaureerde hem volledig zelf. Zijn insteek is dan ook vooral pragmatisch: tweedehands zoeken en zoveel mogelijk zelf restaureren.

De wijngaarden liggen verspreid rond Vilafranca, allemaal binnen vijftien kilometer van elkaar, maar met grond die per perceel sterk verschilt in kalk- en kleigehalte – reden om voor elk perceel apart de juiste onderstam en druivenras te kiezen. Er wordt biologisch gewerkt: feromonen, organische bemesting, een beetje zwavel en koper. En er wordt met de hand geoogst.

In de kelder werkt Oriol met staaltank voor de primaire vergisting en met houten vaten voor de opvoeding – kastanje voor de witte wijnen, Franse en een Amerikaans eiken voor de rode. Kastanje is poreuzer dan eiken en verdampt wat sneller, wat regelmatig bijvullen en bâtonneren met zich meebrengt. Een goede combi. En het geeft een zachtere wijnen, met minder dominante houtinvloed.

Alles gebeurt grotendeels door Oriol alleen. De meeste werkdagen brengt hij in de wijngaard door – wat hem betreft de kern van het vak.