Jean Smit

Een van de grote sterren van Cape Cru. Bij de afgelopen derde editie van dit waanzinnige evenement stond wederom de hele dag een kudde mensen om Jean heen, om te proeven van zijn uitzonderlijke wijnen. De nieuwe jaargang zingt — niet alleen vanwege zijn zelfverzekerde én perfectionistische stijl van wijn maken, maar ook omdat onze eigen Koen hier de hele oogst heeft meegedraaid. En dat proef je. Toch, Koen?

2024 is echt sensationeel. Puur vakmanschap, heel gelaagd en hele verfijnde wijnen die zich echt ontwikkelen in je glas terwijl je drinkt. 

Hieronder geeft Koen je een klein inzicht achter het (harde) werk van twee van de zeven cuvées die zijn uitgebracht. De Sémillon en Cabernet Sauvignon.

De kennismaking

De ontmoeting tussen Jean en Koen vond plaats tijdens een Damascene masterclass bij SAAM in 2023. Jean overnachtte in het hotel waar Koen werkte, en Martijn grapte: "Have a look for this guy when I drop you off at the hotel — he will pour you some nice wines." En dat geschiedde.

Na een aantal gezellige avonden ontstond het idee om af te reizen naar Zuid-Afrika — een plek waar Koen in 2017 de Cape Wine Academy afrondde en in 2020 al een eerdere oogst meemaakte.

De eerste indruk is meteen raak: Jean staat bekend om zijn compromisloze werkwijze en oog voor detail; alles in de kelder draait om precisie. Die toewijding vertaalt zich naar wijnen met een indrukwekkende zuiverheid, spanning en gelaagdheid.

"The best Saturday of our lives"

Jean en Koen refereren met enige regelmaat aan een zaterdag als "the best Saturday of our lives" — en dat is volledig ironisch bedoeld.

De zesde werkdag van de week, na vijf dagen van twaalf uur of meer, had een mooie opsteker moeten zijn voor het team. Om 05:30 vertrokken ze naar Franschhoek om de beroemde Sémillon-druiven te oogsten. Koens taak: de Sémillon Gris-mutatie oogsten en gescheiden houden van de rest. De wijngaarden zijn rond de 85 jaar oud en liggen op de oevers van de Franschhoekrivier, met een toplaag van zand. Bij aankomst kwam de zon net op en voelde je nog de koelte uit het mulle zand opstijgen.

De eerste uren verliepen soepel — totdat Koen tijdens het oogsten schrok van een schorpioen die uit het zand kroop. In plaats van de wijnstok belandde de snoeischaar in zijn eigen pink. Daar sta je dan. Met een bloedende vinger, in the middle of nowhere. Pleisters waren er niet, dus het werd improviseren: plastic van een Mars en een stuk duct tape. Alsof dat nog niet genoeg was, besloot een deel van het team dat het mooi geweest was na ongeveer anderhalf uur. Zeven van de vijftien mensen stapten in de bus en weigerden verder te werken. Oogsten is zwaar werk — maar oogsten met één hand en een half team is iets anders. Waar normaal drie uur voor staat, deden ze er ruim zeven over.

Polkadraai Hills

Nadat Koen al een aantal wijngaarden had geplukt, vond Jean de tijd rijp om hem samen met een team van dertig werkers af te sturen naar de Polkadraai Hills in Stellenbosch — voor de oogst van de Cabernet Sauvignon. Een moment om lang aan terug te denken. De zon kwam langzaam boven de Simonsberg uit en gaf zijn eerste warmte af, het uitzicht reikte over de wijngaarden en de kelder van De Toren — waar Koen in 2020 al ooit oogstte — en een zingend team trok door de rijen. Pure magie. Dit was de makkelijkste wijngaard van de hele oogst: in nog geen twee en een half uur was het werk gedaan.